De emotioneel onvolwassen partner.

Je herkent hem misschien wel. De man die wegloopt na een conflict en dagen of weken niets van zich laat horen. Of juist steeds weer de strijd aangaat, koste wat kost zijn gelijk wil halen. Wat er vaak onder ligt, is niet de volwassen man die hij lijkt te zijn, maar de kleine jongen die ooit geen erkenning kreeg. Een kind dat emoties niet kon dragen, en nu als volwassene nog steeds niet weet hoe.

In plaats van partner te zijn, zoekt hij onbewust een ouder. Jij wordt degene die moet kalmeren, begrijpen, bevestigen. Maar een relatie kan niet bloeien als een de ouderrol draagt. De spanning groeit. En wanneer hij zich opnieuw niet erkend voelt, zoekt hij soms erkenning buiten de relatie.

Zijn boosheid wordt dan groter. Hij wijst naar iedereen, geeft iedereen de schuld behalve zichzelf. In de spiegel kijken kan hij niet. Daar zou hij de gekwetste jongen tegenkomen die hij jarenlang verborgen heeft gehouden. Daarom vlucht hij.

Echte intimiteit vraagt eerlijkheid

Want echte intimiteit vraagt om eerlijkheid. En juist dat kan hij niet verdragen. Een vrouw die haar grenzen bewaakt, die niet toegeeft aan zijn spelletjes, houdt hem een spiegel voor. Zij confronteert hem met wat hij diep vanbinnen niet aankan: waarheid, diepgang, gelijkwaardigheid. En dat is waarom hij zich bedreigd voelt.

De kracht bij de vrouw

In plaats van te groeien, probeert hij haar kleiner te maken. Hij noemt haar te emotioneel, te moeilijk, te veel. Maar de waarheid is simpel, zij is gewoon te echt. En juist daarom ligt de kracht bij de vrouw die dit doorziet. Zij laat zich niet meesleuren in zijn storm. Ze weigert zich te laten traumatiseren door een man die zijn eigen wonden niet wil dragen. Ze kiest voor zichzelf met helderheid, kracht en zelfliefde.